در سومین روز از سفر معنوی راهیان نور، کاروانها به یادمان شهدای عملیات پررمز و راز کربلای ۴ رسیدند؛ جایی که به «یادمان شهدای علقمه» شهرت دارد. این مکان مقدس، نهتنها یادآور رشادتهای غواصان دلیر اسلام است، بلکه پلی است میان دیروزِ حماسه و امروزِ بیداری.
راهی در دل نیزار، روایتی از ایثار
در دل این یادمان، راهی میان نیزارها کشیده شده است؛ مسیری که با الهام از عبورهای مخفیانه رزمندگان در دل شب طراحی شده تا زائران، لحظهای خود را در قامت غواصان فداکار تصور کنند. این راه، نه فقط گذرگاهی فیزیکی، بلکه سفری در دل تاریخ و ایمان است.
رودخانهای که خون شهید را به کربلا میبرد
از این نقطه، شاخهای از رودخانه اروند جدا میشود و مسیرش را به سوی کربلا و حرم حضرت ابوالفضلالعباس (ع) ادامه میدهد. گویی خون پاک غواصان شهید، با آب این رود ممزوج شده و به زیارت علمدار کربلا میرود؛ پیوندی آسمانی میان خاک شلمچه و خاک کربلا. اینجا، «تا کربلا فقط یک سلام» نیست؛ اینجا، کربلا جاریست.
کربلای ۴؛ حماسهای که لو رفت، اما نباخت
عملیات کربلای ۴، با طراحی دقیق و امید به پیروزی، میتوانست یکی از درخشانترین برگهای دفاع مقدس باشد. اما خیانت منافقین و افشای اطلاعات به دشمن بعثی، باعث شد این عملیات در سوم دیماه ۱۳۶۵ با تقدیم صدها شهید غواص، به حماسهای غمانگیز بدل شود. با این حال، آنچه باقی ماند، نه شکست، که شکوه ایثار و وفاداری بود.
جاودانگی در دل ملت
نام و یاد شهدای غواص، بهویژه آنان که با دستان بسته به استقبال شهادت رفتند، در دل ملت ایران حک شده است. علقمه، نه فقط یک یادمان، که قطعهای از بهشت است؛ جایی برای تجدید عهد با آرمانهای شهدا و زنده نگهداشتن شعله ایمان و مقاومت.
About the Author
