این تفاوت که پس از حدود سه سال آشکار شده، عمدتاً به دلیل کاهش موارد آسیب عصبی در پاها در میان مصرفکنندگان داروهای SGLT-2 بوده است. نتایج این پژوهش در نشریه علمی Annals of Internal Medicine منتشر شده است.
جزئیات مطالعه
پژوهشگران دانشگاه آرهوس و بیمارستان دانشگاهی آرهوس دانمارک، بههمراه همکاران خود، دادههای ثبت ملی خدمات سلامت را بررسی کردند. این دادهها مربوط به بیش از ۸۴ هزار فرد بزرگسال دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ بود که بین سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ درمان خود را با یکی از دو گروه دارویی SGLT-2 یا GLP-1 آغاز کرده بودند.
هدف پژوهش، مقایسه خطر ابتلا به بیماریهای مرتبط با پای دیابتی در این دو گروه دارویی بود.
یافتههای اصلی
در طول شش سال پیگیری،
- ۱۰٫۸ درصد از مصرفکنندگان داروهای SGLT-2
- و ۱۲ درصد از مصرفکنندگان داروهای GLP-1
دچار نوعی از بیماریهای پای دیابتی شدند.
این تفاوت اندک، عمدتاً به دلیل کاهش آسیب عصبی پا در گروه مصرفکننده SGLT-2 بود. در مقابل، میزان بروز زخمهای پا، قطع عضو، مشکلات عروقی اندام تحتانی و مرگومیر در هر دو گروه تقریباً مشابه گزارش شد.
ملاحظات و محدودیتها
تحلیلهای تکمیلی پژوهش نشان داد عواملی مانند قطع مکرر مصرف دارو، تغییر نوع درمان در طول زمان و همچنین تفاوت در نحوه پایش و تشخیص عوارض ممکن است بر نتایج اثر گذاشته باشند. به همین دلیل، پژوهشگران تأکید میکنند که هنوز نمیتوان با قطعیت گفت تفاوت واقعی و قطعی میان این دو گروه دارویی وجود دارد.
پیام برای بیماران و پزشکان
به گفته نویسندگان، این یافتهها به شواهد روبهرشدی میافزاید که نشان میدهد داروهای SGLT-2 و GLP-1 علاوه بر کنترل قند خون، میتوانند فواید دیگری نیز برای بیماران داشته باشند.
این نتایج ممکن است به پزشکان کمک کند هنگام انتخاب درمان برای بیماران دیابتی—بهویژه افرادی که در معرض خطر ابتلا به بیماری پای دیابتی هستند—تصمیمگیری آگاهانهتری داشته باشند.
منبع: medicalxpress
About the Author
